Waarom deze titel: ik moet iets doen. Daarvoor gaan we terug naar de oproep van de commissie Deetman. Zij gingen gevallen van misbruik binnen Katholieke instellingen in Nederland inventariseren. Ik was hier erg sceptisch over ( was immers vanuit de kerk) en bleef afwachten. Na een tijd kwam er nog een commissie Samson die ging hetzelfde inventariseren maar dan voor kinderen die geplaatst waren door de Kinderbescherming. Ik besloot hier wel mijn medewerking aan te verlenen en die commissie Samson heeft mijn gegevens toen weer doorgegeven aan de commissie Deetman. Na de procedures en het inventariseren besloot men dat er weer een commissie moest komen om te kijken of de slachtoffers compensatie konden krijgen. Men besloot om een zitting te houden waar slachtoffer en dader dan voor die commissie kwamen naar aanleiding van een officieel klaagschrift wat het slachtoffer dan samen met een advocaat kon indienen.
Na maanden van afwachten kwam mijn zaak dan donderdag 20 december 2012 voor die commissie.
Er zitten in zo een commissie 3 rechters en een griffier maar in mijn geval waren er maar 2 rechters en een griffier. Men zei dat de derde rechter niet kon komen en of ik daar bezwaar tegen had. Aangezien ik al mijn aandacht nodig had om sowieso de hele zaak te volgen ben ik akkoord gegaan.
Eerder, in het antwoord op mijn klaagschrift, ontkende de dader al het misbruik en ontkende hij zelfs ooit in mijn buurt geweest te zijn. Ik heb nog bewijs aan kunnen leveren van ex groepsleiders uit het betreffende internaat dat het wel degelijk gebeurde dat de dader slaapbeurten op de groep had en dus wel in mijn buurt was.
De machteloosheid die ik voelde door het systematisch ontkennen van de dader maakte me steeds bozer. Er is natuurlijk geen bewijs. Er is geen pyamabroek met sperma vlekken. Er is alleen een man met een trauma en een Borderline Persoonlijkheids Stoornis/PTSS. Ik heb alle gegevens betreffende mijn persoonlijkheids stoornis overlegd aan de commissie maar aan het eind van de lijn blijft het gewoon mijn JA tegen zijn NEE.
Volgens mijn advocaat kwam het voor dat daders zeiden dat ze het niet zo bedoelt hadden en dat zoiets dan de doorslag geeft in zo een zitting. Het lijkt me toch vreemd dat een dader van sexueel misbruik gaat zeggen: " ja, ik deed dat maar ik bedoelde het niet zo"!
De hele zitting voelde ik me niet serieus genomen zoals bijvoorbeeld toen ik omschreef hoe moeilijk ik het vind als er een oudere man achter mij staat in de rij voor de kassa. Toen het gebeurde was ik rond de 12 jaar en was hij een ouder iemand. Een van de rechters vond het, naar aanleiding van mijn verhaal over de oudere man, een "goede grap" om te zeggen dat de dader toch niet grijs was. Dat doet veel pijn!
Dan is de zitting afgelopen, er worden handen geschud en blijf ik verdoofd achter.
Op weg naar huis neemt het verdriet, de boosheid en het gevoel van onmacht weer verder toe. Ik wil mezelf pijn doen en vind gelukkig troost bij een vriendin. Alleen thuis vliegen de muren op me af en wil ik mezelf alleen nog maar straffen en blijft het gevoel dat ik iets moet doen. Ik kan dat niet zo laten lopen. Dit is onrecht. Ik ijsbeer door mijn kamer, slaap slecht en het verdriet is grenzeloos. Ik kan niets doen en moet nu 6 weken wachten of mijn klaagschrift gegrond of ongegrond wordt verklaard. En in die tijd schreeuwt alles in mij : IK MOET IETS DOEN
