.......normaal ben ik anders

Zo met kerstmis en na een enerverende tijd denk ik wel een terug aan Elize, mijn eerste grote liefde. Ik was rond de 20 jaar en ik was net uit het internaat. We hebben elkaar ontmoet in de bibliotheek in Schiebroek. Ze had een wat jongensachtige flair over zich en toen ik haar voor de eerste keer zag was ik gelijk hopeloos verliefd op haar. We voetbalde samen op het veldje voor de Donkersingel en toen ze zei dat ze verkering met me wilde lachte ik mijn zenuwen weg. Alleen als ik samen met haar was vond ik het moeilijk om ergens te zijn waar mensen ons zagen. We zaten vaak ergens verscholen en ik was gelukkig met haar. Ze werkte in een verzorgingsflat en wilde dat ik op een feestje kwam waarbij ook collega’s aanwezig waren maar ik durfde dat niet. Ik schreef een onsamenhangende en verwijtende brief om mijn afzeggen te rechtvaardigen en voelde me opnieuw in de steek gelaten. Na een jaar heb ik het gedurfd om haar nog eens te bellen en haar te vragen samen wat te doen maar ze had een vriend die naar ze zei:  “ heel lief was” . 

Nu, na 35 jaar, weet ik pas waarom ik toen zo reageerde. Aantrekken en afstoten, de angst om iemand te verliezen. Bang dat als mensen mij met haar zagen haar zouden afpakken. Bang voor nabijheid. Ik heb haar pijn gedaan en daar heb ik spijt van. Dit is geen zielig verhaal maar een verhaal over wat ik geleerd heb met Mentalisatie Bevorderende Therapie. Ik heb geleerd om te gaan met hechting problemen maar ik had dat graag toen al gekund.