'Hagelslag maakt juist gelukkig!'

Ik lees in de krant dat hagelslag juist gelukkig maakt en gelukkig maar want het maakt al jarenlang onderdeel uit van mijn ontbijt. Als het zo makkelijk was dat je van hagelslag gelukkig kon worden had ik trouwens al übergelukkig moeten zijn. Maar ik voel me niet gelukkig maar leeg en verlaten.

De laatste maanden is het vrijwilligerswerk toegenomen maar dat betekent ook dat er meer kans is op afwijzing en teleurstelling. Ik merk dat het energie vreet en dat ik door vermoeidheid weer kwetsbaarder wordt voor afwijzing en teleurstelling.

Ik ben op dit moment aan het werk op een beschermd wonen groep, de Huberroos, en dat bevalt goed. Tevens ben ik coordinator van een project die ervaringsdeskundigen plaatst in de lessen van 2e jaars verpleging opleiding van het ROC hier in Doetinchem.  En dan ben ik ook met TA begonnen.
TA staat voor Transactionele Analyse en ik heb nu een eerste gesprek met de therapeut gehad.
We zijn overeengekomen dat ik kijk wat het voor mij kan betekenen omdat er aan zelfkennis geen
gebrek is maar wel een gebrek aan het omzetten van de theorie naar de praktijk. Vooral het controleren van emoties blijft een probleem en de gevolgen voor mijn zelfbeeld.
Nog te vaak schiet ik in afwijzing als een van de bewoners bijvoorbeeld toevallig zegt: "Ben je er nu al weer."  Of zoals vandaag had ik een gastles en de docent, die tevens mijn contactpersoon is, zei dat hij niet bij  de gastles kon zijn maar hij kwam me later ophalen om nog een kop koffie te drinken en na te praten. Na afloop kwam hij me ook ophalen maar bracht me gelijk naar de uitgang terwijl ik juist behoefte aan dat gesprek had.  Dat voelt als afwijzing en geeft teleurstelling maar het laat mij zien dat ik weer veel meer van de (werk)relatie gemaakt heb dan er in werkelijkheid is. En daar ligt mijn probleem: de werkelijkheid. Net als dat hagelslag gelukkig maakt; die werkelijkheid

I'm just a soul whose intentions are good

Ik ben nu al een tijdje bezig met ervaringsdeskundigheidswerk. Ik noem me zelf liever "ervaringskundig" eigenlijk. Mijn boodschap is altijd dat je samen met je behandelaar gaat kijken hoe je kunt leren omgaan met jezelf. Toen ik in de GGZ molen kwam en een psychiater sprak dacht ik: die man gaat mij beter maken. Maar zo werkt het niet. Jij vertelt en hij luistert en het lastige is dat hij of zij niet gelijk kan zien wat er aan de hand is. Bij een gebroken been of een liesbreuk is er duidelijk te zien waar het mis is. Daarom is er dus DSM IV en nu zelfs DSM V. Door middel van kenmerken is er een classificatie te maken waarbij iemand 5 van de 9 kenmerken moet hebben om een bepaalde classificatie te krijgen.Maar sommige van die kenmerken komen ook bij andere stoornissen voor. 
Ik hoor vaak mensen roepen over een "stempel". Tegen die mensen zeg ik dat de GGZ de hulp die ze jou geven ook moeten kunnen declareren bij de zorgverzekeraar en daar hoort een "diagnose" bij. 

mijn alledaagse angst is het lastigste. Angst om afgewezen te worden, angst dat mensen het misbruik zien, angst voor verschijningen angst om gestraft te worden, angst als een oudere man achter me in de rij staat. De heftigste angst is verlatingsangst. En dan nog het verlangen naar geborgenheid. Naar liefde, naar een aanraking en dat dan gelijk weer afwijzen omdat ik er niet mee om kan gaan. Als ik ergens heen ga is het eerste wat in me opkomt: misschien is er iemand die mij leuk vind. Soms zeggen mensen: "wat leuk dat je er bent" en ik denk dan gelijk dat dat onecht klinkt, niet gemeend is. Ik kan er niets mee en ik begrijp dat ik daarmee weer mensen afstoot.

Ik kan me heel goed voorstellen dat mensen teleurgesteld raken als ze in de GGZ molen terechtkomen. Vaak komt de hulp langzaam op gang of sluit de hulp niet aan op jouw behoeften. Zoals ik al eerder zei is het samen met je behandelaar een zoektocht om erachter te komen hoe hij/zij het beste kan helpen. Dat geld dus ook voor het zoeken naar medicijnen en/of therapie die bij jou passen. Iedereen reageert anders op medicijnen. Vaak slikken mensen ook meerdere medicijnen. Het is allemaal even kijken wat en welke medicijnen werken en voor jou om te kijken welke therapie aansluit op jouw behoeften. Kijk kritisch naar je behandelaar maar ook naar jezelf. Er wordt van je verwacht dat jezelf ook actief aan je herstel werkt.Misschien kun jezelf ook informeren naar therapieën die op jouw, of een andere, locatie gegeven worden. 

"magisch denken". Ik snap dat dat komt omdat ik antwoorden zoek waarom dingen mij overkomen. En omdat ik geen antwoorden kan vinden komen die dingen omdat ik een wallpaper op mijn computerscherm verandert heb of iets in de kamer anders heb neergezet. Ik moet oversteken en aan de overkant het groene voetgangerslicht nog zien knipperen. Laatst kwam iemand waar ik veel om geef niet, zoals iedere avond, op skype net toen ik mijn woonkamer anders had ingericht. Gelijk snachts alles weer teruggezet na paniekaanvallen over verlating. En ik weet dat het er niets mee te maken heeft maar het is dwangmatig. Er moet een reden geweest zijn...

En dan ben je uitbehandeld en kan ik me voorstellen dat je je in de steek gelaten voelt. Je bent nog helemaal niet beter toch! Probeer toch vrijwilligerswerk of een andere bezigheid op te pakken. Je zult merken dat afleiding kan werken en je het gevoel geven "nuttig"  te zijn. Ik snap wel dat dat moeilijk is. Om daarmee om te kunnen gaan heb ik zelf veel aan ACT (acceptance and commitment therapy) gehad. Die gebruikt een schaakbord als metafoor. Als je angst hebt komen er gedachten dat je, bijvoorbeeld, niet naar buiten moet gaan want dan gebeurt het weer waar je angst voor hebt. Die gedachten waarschuwen je bijvoorbeeld voor slechte ervaringen uit je verleden en dat is goed maar ze slaan door en maken dat je helemaal niet meer naar buiten durft te gaan.Tegen zulke angsten is het lastig opboksen. Zij zijn de zwarte stukken op het schaakbord. Je zult het op dat schaakbord niet van ze winnen. Probeer daarom het schaakbord zelf te zijn. Ongeacht wat je gedachten zijn beslis jij om wel buiten de deur te gaan.  Probeer te accepteren dat jij die gedachten hebt maar zeg tegen jezelf dat dat toen was en niet nu. Probeer die gedachten niet te laten verdwijnen en denk ook niet in goed of fout. Dit ben jij met al je angsten en twijfels maar jij bepaalt zelf wat je gaat doen. Klinkt makkelijk maar vergt oefening. Ze raden aan om een echt schaakbord of dambord in je woonkamer te plaatsen zodat, als jet het bord ziet,  je iedere keer weer jezelf herinnerd aan deze manier van omgaan met jezelf. Zo zijn er meerdere therapieën zoals VERS, DGT, MBT, SCHEMA, LINEHAN, LIEBERMANN, GOLDSTEIN dus zoek met welke therapie je uit de voeten kunt. Spreek er met je behandelaar over en je kunt/mag meerdere therapieën proberen. 

Er staat een man in de spiegel
Die ik al heel lang ken
Hij kijkt me aan
En vraagt wie ik ben
Wat ik doe
Wat ik voel
Waar ik sta
Waarheen we gaan


Vanavond naar Frank Boeijen geweest. Ik luister graag naar zijn liedjes met een vaak melancholische ondertoon. Ik voel me vaak geraakt door de woorden die hij in zijn liedjes gebruikt. Dat is gekomen nadat ik haar heb ontmoet, Ch. ( de mooiste vrouw)


Weer een dag onder een onverbiddelijke zon.
Aan een naakte hemel
En natuurlijk haat ik jou
Omdat ik zoveel om je geef


Het was een paar jaar geleden dat ik contact met je kreeg. Eerst via een chat en later via MSN. Het klikte goed tussen ons en we wilden elkaar ontmoeten. Dat is toen snel gebeurt en ik ontmoette je samen met je vriendin. Na afloop bracht je me naar de trein en je pakte mijn hand. Wat was ik gelukkig! Ons contact werd heftiger en je belde me vaker. Je dronk in die tijd en zocht troost vanwege een ongelukkige relatie. Ik was blij iemand gevonden te hebben om mijn verdriet te delen.
Op mijn verjaardag belde je me want je wilde me graag alleen ontmoeten. Tot op de dag van vandaag was dat de gelukkigste avond van mijn leven. Samen aan de Waalkade bleven we de hele avond dichtbij elkaar. Samen de sterren kijken wilde jij en ik wilde alleen maar voor je zorgen. De volgende dag stuurde je een sms. Het was een vergissing geweest ........



Heb me lief, heb me lief, heb dit lichaam lief,
bemin mij, bevrijd mij van het duister in mijn hoofd,
mijn straat loopt hier dood


ik heb nog steeds moeite met dit te verwerken. Je zit nog in mijn bloed....


Niemand komt te weten hoe ik werkelijk ben.
Hoe verschrikkelijk ik ben.
Men zei dat ik op zoek was naar iets wat niet bestond.
Men zegt wel meer, totdat ik het vond.
Daarginds gaat de zon op, die hier ondergaat.
Het leven neemt een vlucht van wat ik achterlaat.



teksten: Frank Boeijen