Zo met kerstmis en na een enerverende tijd denk ik wel een terug aan Elize, mijn eerste grote liefde. Ik was rond de 20 jaar en ik was net uit het internaat. We hebben elkaar ontmoet in de bibliotheek in Schiebroek. Ze had een wat jongensachtige flair over zich en toen ik haar voor de eerste keer zag was ik gelijk hopeloos verliefd op haar. We voetbalde samen op het veldje voor de Donkersingel en toen ze zei dat ze verkering met me wilde lachte ik mijn zenuwen weg. Alleen als ik samen met haar was vond ik het moeilijk om ergens te zijn waar mensen ons zagen. We zaten vaak ergens verscholen en ik was gelukkig met haar. Ze werkte in een verzorgingsflat en wilde dat ik op een feestje kwam waarbij ook collega’s aanwezig waren maar ik durfde dat niet. Ik schreef een onsamenhangende en verwijtende brief om mijn afzeggen te rechtvaardigen en voelde me opnieuw in de steek gelaten. Na een jaar heb ik het gedurfd om haar nog eens te bellen en haar te vragen samen wat te doen maar ze had een vriend die naar ze zei:  “ heel lief was” . 

Nu, na 35 jaar, weet ik pas waarom ik toen zo reageerde. Aantrekken en afstoten, de angst om iemand te verliezen. Bang dat als mensen mij met haar zagen haar zouden afpakken. Bang voor nabijheid. Ik heb haar pijn gedaan en daar heb ik spijt van. Dit is geen zielig verhaal maar een verhaal over wat ik geleerd heb met Mentalisatie Bevorderende Therapie. Ik heb geleerd om te gaan met hechting problemen maar ik had dat graag toen al gekund.

afwijzing, afwijzing

Sinds kort werk ik op een beschermd wonen groep. Het is leuk om te doen en ik kan mijn ervaringen delen. Vanmorgen was ik bijna op mijn gemak zelfs. Ik was even ik, ongedwongen en vrolijk. Dus maakte ik een grapje met een van de mensen van de woonbegeleiding. Gekscherend zei ik dat ik haar wel streng vond. Gewoon een grapje, even plagen. Vanmiddag kreeg ik een mail. Zij vind dat dat niet kan waar bewoners bijzitten. Vanaf dat moment gaat zoiets een geheel eigen leven leiden. Ik was even mezelf en ik wordt onmiddellijk gestraft. Ik denk altijd in straf. Alles wat niet goed loopt is straf voor mijn verleden in het internaat. Het liefst zou ik nooit meer naar dat werk gaan. Voor haar is het nu af zei ze maar voor mij begint het pas. De drempel overwinnen. Voor mij is er iets stuk gegaan vandaag.

Ik kan niet slapen; U kent het wel, rusteloos woelen in een onrustig bed onder een dekbed gevuld met frustratie. Die frustratie komt omdat ik op de plank lig. Er komt geen uitspraak maar in plaats daarvan een mediation traject. En omdat traject te starten moet de uitspraak van de commissie aangehouden worden; op de plank leggen heet dat. Ik zal nooit meer weten wat de uitspraak van de commissie was . Na afloop van het mediation traject moet ik alles stoppen bij de commissie. Ik heb van angst en spanning de afgelopen weken veel geld aan niets uitgegeven en 3 x mijn woonkamer heringericht! De angst blijft. Tevergeefs troost gezocht bij iedereen die begrip toonde maar mijn troost is te gecompliceerd om te verzachten. Ik lig op de plank en dan slaap je hard. Volgende week zondag weer praten over misbruik met andere slachtoffers die voor mij net zo makkelijk daders kunnen zijn. Daarom heb ik zulke bijeenkomsten altijd vermeden.  Ik voel me bedreigd in het gezelschap van mede slachtoffers. Ik lig op de plank in een donkere kast en ik kan niet slapen. 

Geborgenheid

Songtekst: Paul van Vliet - "Veilig achterop bij vader op de fiets" 

Ik heb soms van die akelige dagen
Dat alles me te groot wordt en te veel
En wat ik aangehaald heb, kan ik slecht verdragen
En alles wat ik nog moet doen, dat grijpt me naar de keel
Ik word al zenuwachtig wakker
Dat wordt alleen maar erger door dat driftige gejakker
En een koffer vol verantwoordelijkheid waaraan ik me vertil
En honderdduizend dingen die ik eigenlijk niet wil
En ik moet nog zo veel doen, ik moet nog zo veel doen
Kan ik nou vandaag niet weer eens even net als toen

refr.:
   Veilig achterop bij vader op de fiets
   Vader weet de weg en ik weet nog van niets
   Veilig achterop, ik ben niet alleen
   Vader weet de weg, vader weet waarheen
   Ik weet nog hoe het rook, ik weet nog hoe het was
   Met m'n armen om 'm heen, m'n wang tegen z'n jas
   Vader weet de weg en ik weet nog van niets
   Veilig achterop bij vader op de fiets

En ik heb zo vaak een onbestemd verlangen
Een zeurderig gevoel van droevigheid
En dat verlangen dat kan dagen blijven hangen
En waar ik ga of lig of sta, ik raak het niet meer kwijt
Niks is leuk en niks is boeiend
Alles is vervelend en mateloos vermoeiend
Een lusteloze, levenloze, wezenloze heer
Die treurig zit te kijken naar de wereld en het weer
En ik moet nog zoveel doen, ik moet nog zoveel doen
Kan ik nou vandaag niet weer eens even net als toen

Dit liedje zegt veel over geborgenheid maar er is een maar; die geborgenheid die hier:  "Met m'n armen om 'm heen, m'n wang tegen z'n jas"  bezongen wordt ken ik niet. Als kind van 3 werd ik al uit huis geplaatst en kwam terecht in pleeggezin, opvanghuizen en internaten overal in Nederland.

En nu verlang ik er zo naar. Even rust in mijn hoofd en met mijn moede hoofd in de schoot van iemand die zegt dat ze om me geeft. Het is goed , Marcel, kom maar.....

Ondertussen zijn er ontwikkelingen over mijn klaagschrift. Er is een groep binnen KLOKK die via een mediation-traject compensatie wil krijgen en heeft daar afspraken over gemaakt met de betreffende geestelijken. Of ik ook mee doe, samen staan we sterker. Maar ik zit nog te wachten op de uitspraak van de commissie dus wat te doen? Moet ik die aanhouden? Er zal kontakt met mij worden opgenomen dus ik moet wachten. En wachten is moeilijk, geen invloed hebben op dingen is moeilijk. Tevaak een speelbal geweest. Veel verdriet wat naar boven komt samen met verlangen naar iets wat ik niet ken. Maar zo sterk, zo sterk verlangen om me daar aan over te geven. Rust, geborgenheid.......stilte

magisch denken

Deze video laat iets van mijn wereld zien. De wereld van het magisch denken. Hele herkenbare dingen , zoals met die wasknijpers. Ik heb ook 2 kleuren wasknijpers en er mogen geen 2 verschillende kleuren aan wat ik ook ophang zitten. En dan heb ik ook nog een aparte, kleinere knijper voor de sokken. Nu ik wacht op de uitslag van de zitting van de commissie Kerk en Recht neemt het magisch denken alleen maar toe. De achtergrond van mijn Apple desktop mag ik niet veranderen, ik moet het groene voetgangerslicht zien knipperen voor ik aan de overkant ben en zo is er een waslijst aan dingen waar ik aan moet voldoen om ergens controle over te krijgen waarvan ik zelf weet dat , dat wat ik ook doe,  het geen enkele invloed heeft. Ik heb er mee leren leven. Of mag ik dat niet zeggen. Ik mag namelijk niet zeggen dat iets goed gaat want dan gaat het fout. Valt de krant open en lees ik een verhaal over ouders die omgekomen zijn dan is het een boodschap. Er staat onheil te gebeuren. En alles wat vandaag goed gegaan is geeft geen garantie want morgen moeten  het voetgangerslicht, de wasknijpers en al die dingen weer goed gaan.