lied over schuld, eenzaamheid en verlangen

Het was een onbekende weg die ik heb afgelegd,
naar het licht op zoek naar het donker.
Verlangen naar verlangen, uit dat harnas van spijt,
jaloezie en belangen.
Onderweg spuwden stuurlui aan wal hun gal,
ze hebben nooit iets bereikt, ik bleef eigenwijs.
En toen, toen zag ik jou,
je bent zoveel voor me geweest,
een moeder, een dochter, de mooiste vrouw.
Maar als altijd met iemand die nooit iets zeker weet,
won mijn twijfel van ons geluk maar vanavond ben ik hier terug,
en ik vraag je ...

Heb me lief, heb me lief, heb dit lichaam lief.
Bemin mij, bevrijd mij van het duister in mijn hoofd,
mijn straat loopt hier dood.

Wat achtervolgde mij hier naar toe,
was het de prijs van de roem,
of het verlangen voor één nacht iemand te vertrouwen.
Of was het die hyena, die jakhals, die wacht tot ik neerval
en waarvan ik dacht dat het een vriend was.

Maar zijn wij samen niet sterker dan alles wat mij bedreigt,
ik sta klaar voor de strijdt, met als wapen mijn waarheid,
en dat is ...

Heb me lief, heb me lief, heb dit lichaam lief.
Bemin mij, bevrijd mij van dat gevoel van schuld,
verraad mij met een kus

Heb me lief, heb me lief,
ik weet meer vragen kan ik niet.
Wij verzoenen ons vannacht,
bemin mij,
streel mij,
heel mij,
heb me lief ...

muziek en tekst: Frank Boeijen

kijken in de ziel van de ervaringsdeskundige

Gisteren rollenspellen gedaan tijdens de ervaringsdeskundigheidstraining.Er zijn dan 2 mensen die de begeleiding spelen en 1 persoon die de client is. De client had in de te spelen casus al vaker hetzelfde ingebracht en sommige andere groepsleden begonnen zich aan deze herhalingen van zetten te storen.
Hoe ga je daar als begeleiders van zo een groep mee om. Ik speelde een client die regelmatig aan de groep voorlegd dat hij weer een troostaankoop heeft gedaan en er achteraf spijt van heeft. De groep kan schijnbaar niet meer opbrengen deze wanhoop aan te horen en reageert dus geirriteerd. Wat doe je dan als begeleiders?
Ik vind dit soort dingen, zoals rollenspellen, erg interessant omdat het me veel inzicht geeft over mijn eigen denken en doen.
Jammer dat iemand is gestopt, dat is afscheid en afscheid ligt bij mij gevoelig en sowieso ben ik opgegroeid in een groep en hecht dus aan saamhorigheid binnen de groep.

Soms gebeurt het ook dat mensen geemotioneerd zijn en even weg gaan. Op zich denk ik dan dat dat van hun is en ik daar verder niets mee heb maar ik merk dat mensen in de groep er moeite mee hebben. Lastige dingen zijn ook dat  mensen voor zichzelf de lat zo hoog leggen dat ze steeds teleurgesteld raken omdat ze het niet functioneren zoals ze dat van zichzelf verwachten. Hoezeer wij, als groep dan ondersteunend naar hem toe zeggen dat hij de lat niet te hoog moet leggen en zijn inbreng wel degelijk goed was ,  ik weet uit eigen ervaring dat deze hulp niet aankomt omdat je denkt dat de groep dat zegt vanuit een positieve ondersteuning. Je denkt dan zo van : Ja , dat had ik ook gezegd in jouw geval. Het doet mij denken aan iets wat een psychiater in de serie van : "kijken in de ziel" zei. Hij sprak van een client die ook met een probleem zat waarop de psychiater zei: "Ik wil dat je je voorsteld dat er daar iemand zit die , net als jij, de lat zo hoog legt en dan boos wordt op zichzelf als hij niet aan zijn verwachtingen voldoet. Wat zou jij dan zeggen tegen die jongen"?

Vader met de V van Vout

Mijn dochter belt me op: "Pap, weet je, ik heb net gelezen dat jouw vader is overleden, in juli al." Ik hoor het maar ik ben nog met mijn gedachten bij een klus die ik nog wil doen voor de winterse kou echt aanklopt. "Het doet me niet zoveel", zeg ik mijn dochter die mijn verhaal kent. Dat verhaal begint als ik twee jaar ben en ergens in die tijd ook mijn ouders een vrouw in huis krijgen via de kerk die kennelijk problemen heeft. Negen maanden later heeft ons gezin ook haar problemen want dan is ze zwanger van mijn vader die, o wat een ironie, tegelijk ook vader wordt van een dochter bij zijn eigen vrouw. Daar staat hij in het ziekenhuis met een bos bloemen die eigenlijk voor zijn avontuurtje bedoeld zijn bij mijn moeder aan bed om mijn jongste zus te aanschouwen en daarna stort de hele familie als een kaartenhuis inelkaar. Mijn moeder wordt opgenomen in het Delta en alle kinderen verdwijnen naar opvanghuizen. Zo begint ook mijn tocht langs opvanghuizen, internaten en een pleeggezin. Van mijn tweede tot mijn achtste overal in Nederland en van mijn achtste tot mijn zestiende in een internaat in Borculo. Toen ik zestien was kwam ik weer thuis waar ik eigenlijk niemand ken bij een moeder die ook een stoornis heeft en een zus die ik dan voor de eerste keer zie. Afijn, om kort te gaan, na een niet goed huwelijk en een daarna haast traumatische scheiding vanwege mijn verlatingsangst overlijd mijn moeder in 2005 en kom ik thuis die dag en vind in mijn brievenbus een brief aan mij gericht van mijn vader. Een brief vol: "ïk kon er niets doen" en ik wilde jullie bezoeken maar dat mocht ik niet. Ik was toch wel nieuwschierig en ik heb die avond nog gebeld heb en hem nog heb moeten vertellen dat zijn ex overleden was want dat wist hij nog niet. Vervolgens aan het eind van het gesprek een ontmoeting ergens in Den-Haag afgesproken. En dan zit hij daar, een oude breekbare man met een bruin ruitjesmotief hoedje. Ik hoor niet goed ; zegt hij. Dan valt mijn blik op tafel; ik zie een foto album van mijn jeugd. Zoveel foto's van mij die mijn eigen moeder niet had. Ik zie mezelf in zwart wit in opvanghuizen. Ik heb die dag veel gepraat met zijn vrouw en aan het einde nam ik afscheid en gaf hem een hand en dacht: "iedereen kan daar zitten en zeggen dat die mijn vader is". Ik voelde geen binding, geen emotie. In de weken daarna belde ik hem af en toe maar ik kreeg toch weer een inzinking waarschijnlijk door het overlijden van mijn moeder en kon pas na weken weer contact opnemen. Ik heb me verontschuldigd, dat ik hem niet wilde teleurstellen. Zijn vrouw sprak toen de volgende woorden: "ach Marcel, jij, dus zijn kinderen, hebben hem altijd al teleurgesteld omdat jullie nooit met hem in contact wilde komen". Ik heb het daarna niet meer op kunnen brengen om nog met hem te praten.

Die malle dwang of wat is eigenlijk magisch denken

Magisch denken is zo verweven met mijn persoonlijkheid dat het een dagelijks iets is net als adem halen. Wat is magisch denken? Magisch denken is dat je het gevoel hebt gebeurtenissen te kunnen beinvloeden door bijvoorbeeld eerder boven aan de trap te zijn dan die man die net voor je de trap op gaat. Ik heb een vriendin op MSN die ik vaak spreek maar door mijn verlatingsangst ben ik de hele tijd bang dat ze mij verlaat. Ik heb geen invloed op haar gedrag voor mijn gevoel en ze kan mij dus ieder moment verlaten. Door die angst verander ik niks aan mijn woonkamer als we een fijn gesprek hebben en durf ik ook de achtergrond van mijn computerscherm niet te veranderen. Dat gaat zover dat, toen zij een keer niet online kwam en ik toevallig ook wat dingen in de kamer had veranderd, ik snachts alles weer teruggezet heb zoals het stond de dag ervoor en ik geef mezelf daarbij flink op mijn donder omdat ik toch weet dat ik niks mag veranderen. Dit soort gedachten gaan non stop door mijn hoofd. Van het als eerste boven zijn bij trappen tot hoe de computer opstart van een stoplicht wat binen een bepaalde tijd op groen moet springen tot of het goed weer is smorgens. Alles heeft een bedoeling of een betekenis en daar hangt mijn leven dan vanaf. Het aardige is dat ik verstandelijk weet dat het NIET zo is maar het komt als een soort dwang gedachte in mijn hoofd en ik moet het dan uitvoeren zoals met als eerste boven aan de trap zijn. Je leert er eigenlijk ook mee leven en het is als een tweede natuur; het is zo vanzelfsprekend ondanks dat je weet dat wat je doet geen enkele invloed heeft op hoe de dingen komen in de toekomst. Lekker dubbel dus maar ik draag het al zolang ik denken kan met me mee omdat ik accepteer dat het mijn gevoel is om toch een beetje invloed te hebben op die dingen waar ik geen invloed op heb. Als ik dan snachts alles heb teruggezet kan ik er de volgende morgen ook wel om lachen; om die malle dwang.

ervaringsdeskundigheidstraining 14-10-2011

Na een nachtvorstje vandaag weer naar Warnsveld voor een Eventus training. Het begint zoals altijd met een rondje oud/nieuw waarin je mag aangeven wat je nieuws is na 2 weken. Ik kon melden dat ik een hersteltraining van DaAr had bezocht als waarnemer en een symposium in Vorden eveneens georganiseerd door DaAr.
Hierna komt het rondje "hoe zit ik erbij" wat meestal vrij heftig is en altijd langer duurt dan gepland.
Tegen het einde van de ochtend kwam ik dan nog aan de beurt om in 5 minuten vragen van de groep te beantwoorden over mijn stoornis. Ik had vooraf nagedacht over hoe ik dit het beste kon aanpakken en kwam op het idee om 3 onderwerpen mee te geven. Mijn intro luidde: "mijn naam is Marcel en ik ben 54 jaar; ik heb een borderline persoonlijkheidsstoornis met als rode draad verlatings-angst, laag-zelfbeeld en magisch denken"
Op deze manier had ik de drie onderwerpen genoemd en ik wist vrijwel zeker dat er gelijk iemand zou komen met de vraag wat "magisch denken" inhoudt. Dus kon ik de 5 minuten makkelijk volpraten over magisch denken. Geslaagd expiriment dus.
Na de pauze dan een groepsgesprek begeleiden.....onze groep bestond uit 7 personen waaruit 2 de groepsleiders waren en een iemand een specifieke vraag had waar die mee zat. Erg leuk om zoiets te doen en ik had samen met iemand een afspraak gemaakt dat we als groepsleiders onze taken zouden opsplitsen. Hij zou meer de diepte zoeken in het gesprek terwijl ik de groeps-interactie zou bewaken.
Het liep helemaal perfect en ik ben eigenlijk al in mijn hoofd bezig om dit vaker met hem samen te doen om als ingespeeld team een groep te gaan leiden. Maar is geheim nog dus ssssssssssssstt!!!!!!!

symposium

Vandaag aan symposium "werken aan perspectief" meegewerkt in Vorden. Ik was uitgenodigd als ervaringsdeskundige en was 1 x als spreker en 1 x als meeprater in een panel ingepland. Het is toch altijd weer lastig als je een microfoon in je handen krijgt en 30 mensen je aankijken en alles roept dan ook "wegwezen Marcel".  Daarbij kwam nog dat tijdens onze presentatie het geluid plotseling  in oorverdovende tonen een geheel eigen leven ging leiden wat resulteerde in microfoon aan en dan weer zonder microfoon; "nee, hij doet het weer" ; oorverdovend lawaai; microfoon weer weg tot iemand een eigen mobiele microfoon met luidspreker plaatste en we gelukkig normaal en verstaanbaar verder konden. Na afloop positieve  reacties gehad op mijn verhaal wat natuurlijk goed doet! Na de pauze het spel "een steekje los"  gespeeld wat ik altijd zelf nog eens zelf wil aanschaffen maar de prijs van 35 euro schrikt af. Ik kijk dus tevreden terug op de dag en bedank de organisatie voor de kleine presentjes.

een voorzichtig begin......

sinds een paar weken heb ik ook het idee om een blog te starten over mijn belevingen in de wereld van de ervaringsdeskundigheid. Sind een paar maanden volg ik een training ervaringsdeskundigheid bij Eventus in Warnsveld. Wat ik er precies mee ga doen laat ik nog open maar ik ben inmiddels wel bezig met voorlichting geven over psychische stoornissen op scholen . In het begin doodsangst gehad om voor een klas te spreken maar achteraf valt het gelukkig wel mee. Ook aangemeld om hersteltrainingen te doen en een sollicitatie om 1 dag in de week te werken op de jeugdafdeling van RGC in mijn woonplaats. Plannen genoeg dus maar is wel kijken waar mijn grens ligt vanwege de angst factor en de stress die dit alles geeft.

De ervaringsdeskundigheidstraining is trouwens een therapie op zich. Het vraagt veel van de mensen die het volgen en is na MBT (mentalisatie bevorderende therapie) mijn favoriete therapie.

Van MBT heb ik veel geleerd maar helaas ging er bij de start bij de Gelderse Roos van alles mis en werd de follow-up, die onderdeel uitmaakt van de therapie, afgebroken wegens geldgebrek. Daar sta je dan op driekwart van een therapie op straat. Ik heb nog een boze brief gestuurd (dat is tenslotte ook weer therapie op zich) maar kreeg slechts een formeel antwoord terug.

Op dit moment heb ik alleen nog 2 maandelijkse gesprekken met een spv'er en afspraken bij de GGNet arts voor de medicijnen. Dat maakt dus dat ik de overweging moet maken of dit me 200 euro per jaar moet gaan kosten. Zoals U weet wordt er een eigen bijdrage van 200 euro ingevoerd binnen de 2e lijns zorg in 2012.
Ik sprak hierover met mijn huisarts en zei hem dat hij dan mijn medicijnen moet voorschrijven waarop hij,  terecht , antwoorde dat dat niet zijn specialisatie is.
Mijn angst blijft wel dat ik met al die dingen die ik nu ga doen niet meer stress en meer gesprekken ga nodig hebben. Lastige afweging omdat ik dingen doe die ik eigenlijk liever uit de weg ga maar die ik aan moet gaan om nog iets van een leven te hebben en zeker ook voor mijn gevoel van eigenwaarde.

Zie hier, de eerste zinnen van mijn blog , ik zal mij weer melden als de behoefte er is om dingen met U , mijn zeer gewaardeerde lezer,  te delen