voor de vuurpijlen en na het mannetje met de parachute

Voor ik in het nieuwe jaar stap wil ik hier nog even terugblikken op weer een enerverend jaar.
Daar was eerst de ervaringsdeskundigheidstraining van Eventus. Ik heb er bijzonder veel aan gehad en vaak kwam het dichterbij als menig andere therapie. Heb dit jaar ook voor twee schoolklassen gestaan om te vertellen over mijn ervaringen met een borderline persoonlijkheids stoornis. Daarnaast twee symposiums en een paar hersteltrainingen van DaAr als ervaringsdeskundige en ik hoop dit vaker te kunnen doen om het onbegrip in de maatschappij voor GGZ verwante stoornissen tegen te gaan.
In de relationele sfeer was het een zwaar jaar. Er waren drie intense relaties waarvan een mij op de rand van mijn bestaan heeft gebracht en ik mijzelf zag staan op het perron in Arnhem en dacht dat het daar allemaal maar moest eindigen. Er gaat ergens in die relaties steeds iets fout waardaaor de ander zegt dat ik te dichtbij kom en de relatie verbreekt. Daarbij zijn het ook echte bordie-relaties (relaties die als een vuurpijl de lucht in gaan en daar in spetterende kleuren alle facetten van de liefde laat zien om vervolgens met een klap in het donker te verdwijnen )
Het grootste probleem in mijn ogen blijft dat mijn echte leeftijd zich steeds verder verwijdert van mijn
gevoelsleeftijd van 12-16. Het moeilijke daarvan is dat de drang naar geborgenheid  bijna kinderlijk proporties krijgt in iedere relatie en dat switchen tussen kind en volwassen man is bijzonder verwarrend. Hoe ik daar in volgende jaren mee om moet gaan kan ik niet zeggen maar door de aanhoudende drang naar geborgenheid wordt het niet makkelijker.
Door die verwarring loopt mijn magisch denken ook uit de hand zodat iedere handeling een teken wordt of iets wel of niet gaat lukken. Een voorbeeld is dat ik eens iets in mijn kamer had veranderd en savonds tevergeefs heb gewacht op een vriendin die anders altijd online was op MSN. Ik ga dan gelijk denken dat de reden dat mijn vriendin er niet was lag in het veranderen van de inrichting van mijn kamer en ik heb snachts alles weer zo teruggezet zoals het stond de dag ervoor. Ik weet echt zelf dat dat niet zo is maar de dwangmatigheid van dat magisch denken is te sterk.
Verder loopt mijn aangifte wegens misbruik nog steeds bij de commissies Deetman en Samson. Deze week heb ik mijn hele GGZ dossier aan mijn advocaat gestuurd en het blijft een process in slow-motion. Ik ga bewust niet naar samenkomsten van slachtoffers van sexueel misbruik wegens het feit dat ik zelf ook door medebewoners ben misbruikt. Ik hoef ze niet meer tegen te komen.
Dat was in het kort een woelig jaar!
Ik wens de lezer een heel goed en gezond 2012

mijn demonen en andere ongemakken

Dinsdag naar een prachtig concert geweest van Fleet Foxes. Dat is een band uit Seattle die prachtige meerstemmige folk-rock nummers brengt. Het was in de Heineken Music Hall in Amsterdam. Maar ik was al om 10.00 uur uit Doetinchem vertrokken omdat ik had afgesproken met een vriendin die ik nu
6 jaar spreek op MSN. We spreken iedere dag even met elkaar en ik ben erg aan haar gehecht. Ze kwam mij buiten het station afhalen en liet haar nieuwe huis aan mij zien. Daarna nog even bij de Mac gegeten en toen was het weer tijd om mij terug te brengen naar het station. En dan beginnen mijn demonen zich te roeren. Opeens voel ik een leegte en angst en probeer wanhopig mezelf gerust te stellen. Ze blijft echt wel met me praten: hou ik mezelf dan voor maar de spanning blijft maar oplopen tot het moment dat ze daadwerkeljik afscheid neemt en ik totaal ontredderd naar haar kant van de auto loop en vraag:" je blijft toch met me praten , he"?  De dwang en de daarop volgende schaamte kan ik maar moeilijk van me afschudden de rest van de dag. En dat gaat iedere keer zo als we elkaar ontmoeten. Ik kan me heel goed voorstellen dat mensen denken van : "vertrouw je me soms niet".maar dat is het niet, het is niet het vertrouwen in haar maar het ontbreken van vertrouwen bij mij!