Geborgenheid

Songtekst: Paul van Vliet - "Veilig achterop bij vader op de fiets" 

Ik heb soms van die akelige dagen
Dat alles me te groot wordt en te veel
En wat ik aangehaald heb, kan ik slecht verdragen
En alles wat ik nog moet doen, dat grijpt me naar de keel
Ik word al zenuwachtig wakker
Dat wordt alleen maar erger door dat driftige gejakker
En een koffer vol verantwoordelijkheid waaraan ik me vertil
En honderdduizend dingen die ik eigenlijk niet wil
En ik moet nog zo veel doen, ik moet nog zo veel doen
Kan ik nou vandaag niet weer eens even net als toen

refr.:
   Veilig achterop bij vader op de fiets
   Vader weet de weg en ik weet nog van niets
   Veilig achterop, ik ben niet alleen
   Vader weet de weg, vader weet waarheen
   Ik weet nog hoe het rook, ik weet nog hoe het was
   Met m'n armen om 'm heen, m'n wang tegen z'n jas
   Vader weet de weg en ik weet nog van niets
   Veilig achterop bij vader op de fiets

En ik heb zo vaak een onbestemd verlangen
Een zeurderig gevoel van droevigheid
En dat verlangen dat kan dagen blijven hangen
En waar ik ga of lig of sta, ik raak het niet meer kwijt
Niks is leuk en niks is boeiend
Alles is vervelend en mateloos vermoeiend
Een lusteloze, levenloze, wezenloze heer
Die treurig zit te kijken naar de wereld en het weer
En ik moet nog zoveel doen, ik moet nog zoveel doen
Kan ik nou vandaag niet weer eens even net als toen

Dit liedje zegt veel over geborgenheid maar er is een maar; die geborgenheid die hier:  "Met m'n armen om 'm heen, m'n wang tegen z'n jas"  bezongen wordt ken ik niet. Als kind van 3 werd ik al uit huis geplaatst en kwam terecht in pleeggezin, opvanghuizen en internaten overal in Nederland.

En nu verlang ik er zo naar. Even rust in mijn hoofd en met mijn moede hoofd in de schoot van iemand die zegt dat ze om me geeft. Het is goed , Marcel, kom maar.....

Ondertussen zijn er ontwikkelingen over mijn klaagschrift. Er is een groep binnen KLOKK die via een mediation-traject compensatie wil krijgen en heeft daar afspraken over gemaakt met de betreffende geestelijken. Of ik ook mee doe, samen staan we sterker. Maar ik zit nog te wachten op de uitspraak van de commissie dus wat te doen? Moet ik die aanhouden? Er zal kontakt met mij worden opgenomen dus ik moet wachten. En wachten is moeilijk, geen invloed hebben op dingen is moeilijk. Tevaak een speelbal geweest. Veel verdriet wat naar boven komt samen met verlangen naar iets wat ik niet ken. Maar zo sterk, zo sterk verlangen om me daar aan over te geven. Rust, geborgenheid.......stilte