Ik lees in de krant dat hagelslag juist gelukkig maakt en gelukkig maar want het maakt al jarenlang onderdeel uit van mijn ontbijt. Als het zo makkelijk was dat je van hagelslag gelukkig kon worden had ik trouwens al übergelukkig moeten zijn. Maar ik voel me niet gelukkig maar leeg en verlaten.
De laatste maanden is het vrijwilligerswerk toegenomen maar dat betekent ook dat er meer kans is op afwijzing en teleurstelling. Ik merk dat het energie vreet en dat ik door vermoeidheid weer kwetsbaarder wordt voor afwijzing en teleurstelling.
Ik ben op dit moment aan het werk op een beschermd wonen groep, de Huberroos, en dat bevalt goed. Tevens ben ik coordinator van een project die ervaringsdeskundigen plaatst in de lessen van 2e jaars verpleging opleiding van het ROC hier in Doetinchem. En dan ben ik ook met TA begonnen.
TA staat voor Transactionele Analyse en ik heb nu een eerste gesprek met de therapeut gehad.
We zijn overeengekomen dat ik kijk wat het voor mij kan betekenen omdat er aan zelfkennis geen
gebrek is maar wel een gebrek aan het omzetten van de theorie naar de praktijk. Vooral het controleren van emoties blijft een probleem en de gevolgen voor mijn zelfbeeld.
Nog te vaak schiet ik in afwijzing als een van de bewoners bijvoorbeeld toevallig zegt: "Ben je er nu al weer." Of zoals vandaag had ik een gastles en de docent, die tevens mijn contactpersoon is, zei dat hij niet bij de gastles kon zijn maar hij kwam me later ophalen om nog een kop koffie te drinken en na te praten. Na afloop kwam hij me ook ophalen maar bracht me gelijk naar de uitgang terwijl ik juist behoefte aan dat gesprek had. Dat voelt als afwijzing en geeft teleurstelling maar het laat mij zien dat ik weer veel meer van de (werk)relatie gemaakt heb dan er in werkelijkheid is. En daar ligt mijn probleem: de werkelijkheid. Net als dat hagelslag gelukkig maakt; die werkelijkheid
Geen opmerkingen:
Een reactie posten