Vader met de V van Vout

Mijn dochter belt me op: "Pap, weet je, ik heb net gelezen dat jouw vader is overleden, in juli al." Ik hoor het maar ik ben nog met mijn gedachten bij een klus die ik nog wil doen voor de winterse kou echt aanklopt. "Het doet me niet zoveel", zeg ik mijn dochter die mijn verhaal kent. Dat verhaal begint als ik twee jaar ben en ergens in die tijd ook mijn ouders een vrouw in huis krijgen via de kerk die kennelijk problemen heeft. Negen maanden later heeft ons gezin ook haar problemen want dan is ze zwanger van mijn vader die, o wat een ironie, tegelijk ook vader wordt van een dochter bij zijn eigen vrouw. Daar staat hij in het ziekenhuis met een bos bloemen die eigenlijk voor zijn avontuurtje bedoeld zijn bij mijn moeder aan bed om mijn jongste zus te aanschouwen en daarna stort de hele familie als een kaartenhuis inelkaar. Mijn moeder wordt opgenomen in het Delta en alle kinderen verdwijnen naar opvanghuizen. Zo begint ook mijn tocht langs opvanghuizen, internaten en een pleeggezin. Van mijn tweede tot mijn achtste overal in Nederland en van mijn achtste tot mijn zestiende in een internaat in Borculo. Toen ik zestien was kwam ik weer thuis waar ik eigenlijk niemand ken bij een moeder die ook een stoornis heeft en een zus die ik dan voor de eerste keer zie. Afijn, om kort te gaan, na een niet goed huwelijk en een daarna haast traumatische scheiding vanwege mijn verlatingsangst overlijd mijn moeder in 2005 en kom ik thuis die dag en vind in mijn brievenbus een brief aan mij gericht van mijn vader. Een brief vol: "ïk kon er niets doen" en ik wilde jullie bezoeken maar dat mocht ik niet. Ik was toch wel nieuwschierig en ik heb die avond nog gebeld heb en hem nog heb moeten vertellen dat zijn ex overleden was want dat wist hij nog niet. Vervolgens aan het eind van het gesprek een ontmoeting ergens in Den-Haag afgesproken. En dan zit hij daar, een oude breekbare man met een bruin ruitjesmotief hoedje. Ik hoor niet goed ; zegt hij. Dan valt mijn blik op tafel; ik zie een foto album van mijn jeugd. Zoveel foto's van mij die mijn eigen moeder niet had. Ik zie mezelf in zwart wit in opvanghuizen. Ik heb die dag veel gepraat met zijn vrouw en aan het einde nam ik afscheid en gaf hem een hand en dacht: "iedereen kan daar zitten en zeggen dat die mijn vader is". Ik voelde geen binding, geen emotie. In de weken daarna belde ik hem af en toe maar ik kreeg toch weer een inzinking waarschijnlijk door het overlijden van mijn moeder en kon pas na weken weer contact opnemen. Ik heb me verontschuldigd, dat ik hem niet wilde teleurstellen. Zijn vrouw sprak toen de volgende woorden: "ach Marcel, jij, dus zijn kinderen, hebben hem altijd al teleurgesteld omdat jullie nooit met hem in contact wilde komen". Ik heb het daarna niet meer op kunnen brengen om nog met hem te praten.